Ukończył gimnazjum i zdał maturę w Krakowie.

W 1916 r. został członkiem Komendy w Radziejowie Obwodu Nieszawa Polskiej Organizacji Wojskowej, a od 1917 r. awansował na sekcyjnego i był instruktorem szkoleniowym grup bojowych. W IX 1918 r. wstąpił do Wojska Polskiego. W I 1919 r. w powstaniu wielkopolskim wziął udział w walkach o Inowrocław w składzie 31 pułku piechoty. Następnie uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej.

Od 1922 do 1933 r. służył jako sierżant w 81 pp. w Grodnie.

W 1939 r. został powołany przez Oddział II Sztabu Głównego i przeszkolony w dywersji pozafrontowej w Prusach Wschodnich.

W kampanii 1939 r. wziął udział w obronie Grodna dowodząc ok. 200-osobowym oddziałem.

Po układzie Sikorski-Majski został amnestionowany i w VIII wstąpił w szeregi Armii Polskiej w ZSRR. Od III 1942 r. w Wielkiej Brytanii pozostawał w Dyspozycji Oddziału VI Sztabu Naczelnego Wodza i został przeszkolony w zakresie dywersji.

Był zastępcą kierownika w Szefostwie Budownictwa Wojskowego Okręgu Korpusu nr III w Grodnie, a od 1935 r. naczelnikiem Wydziału Przedsiębiorstw Miejskich w Zarządzie Miasta Grodna.

W latach 1956-1959 pracował jako naczelnik zaopatrzenia Wojewódzkiego Konserwatora zabytków we Wrocławiu, a do 1965 r. we Wrocławskim Przedsiębiorstwie Budowlanym.

Uniknął sowieckiej niewoli i powołał organizację Odcinek Łomża-Grodno Polskiej Armii w Kraju, którą scalił ze Służbą Zwycięstwu Polski, zostając w X 1939 r. zastępcą komendanta Okręgu Białystok SZP, a od VIII 1940 r. p.o. komendanta Okręgu Białystok Związku Walki Zbrojnej. Od X 1940 r. szefował Oddziałowi I i IV Obszaru nr 2 Białystok ZWZ.

Po rozwiązaniu AK działał w “NIE”, Delegaturze Sił Zbrojnych i Zrzeszeniu Wolność i Niezawisłość. W X 1945 r. ujawnił się i przeniósł do Gdyni, następnie do Gdańska i Wrocławia.

Był żołnierzem Armii Polskiej w ZSRR. Od III 1942 r. w Wielkiej Brytanii pozostawał w Dyspozycji Oddziału VI Sztabu Naczelnego Wodza i został przeszkolony w zakresie dywersji.

17 XI 1940 r. został aresztowany w Morusach w okolicach Tykocina i wywieziony do Moskwy, gdzie 24 VI 1941 r. skazano go na śmierć.

W XII 1948 r. został aresztowany i skazany na 8 lat więzienia. W V 1956 r. został amnestionowany. W 1957 r. zweryfikowano go w stopniu podpułkownika.

Krzyż Orderu Wojennego  Virtuti Militari V klasy,

Krzyż Niepodległości z Mieczami,

Krzyżem Walecznych – czterokrotnie,

Złotym Krzyżem Zasługi z Mieczami.

IPN BU 0397/489/1.

Liszewski K., Wojna polsko-sowiecka 1939 r., Londyn 1988, s.;

Piwowarski S., Okręg Krakowski Służby Zwycięstwu Polski – Związku Walki Zbrojnej – Armii Krajowej. (Wybrane zagadnienia organizacyjne, personalne i bojowe), Kraków 1994, s.;

Prawdzic-Szlaski “Prawdzic” J., Nowogródczyzna w walce 1940-1945, Londyn 1976, s. 18, 20;

Tucholski J., Cichociemni, Warszawa 1985;

Wnuk R., “Za pierwszego Sowieta”: polska konspiracja na Kresach Wschodnich II Rzeczypospolitej (wrzesień 1939 – czerwiec 1941), Warszawa 2007, s. 199, 200, 203.