W 1920 r. uczęszczał do szkoły ludowej, a następnie do II Gimnazjum Państwowego im. K. Morawskiego, typu klasycznego.

W 1932 r. zdał egzamin nadzwyczajny w zakresie 6 klas gimnazjum i na podstawie tego został przyjęty do Liceum Handlowego Koedukacyjnego w Przemyślu. 5 czerwca 1935 r. zdał maturę.

20 września 1935 r. został wcielony do Dywizyjnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty 24 DP przy 39 Pułku Piechoty w Jarosławiu. Szkołę tę ukończył 1 lipca 1936 r. i został przeniesiony do 17 Pułku Piechty w Rzeszowie, w którym służył do czasu przeniesienia do rezerwy 19 września 1936 r.

Od 4 października do 13 listopada 1937 r. odbył ćwiczenia rezerwy w 17 Pułku Piechoty jako dowódca plutonu karabinów maszynowych.

Zmobilizowany w 38 Pułku Piechoty Strzelców Lwowskich pełniąc funkcję dowódcy 3 plutonu ckm.

Zrzucony do okupowanej Polski w nocy z 24 na 25 maja 1944 r. w sezonie operacyjnym „Riposta”, w operacji lotniczej „Weller 23”. Zrzut na placówkę odbiorczą „Koliber 2”, w okolicach miejscowości Zabierzów Bocheński, 11 km od Bochni, na skraju Puszczy Niepołomickiej. Aklimatyzacja do realiów okupacyjnych w Warszawie.

W latach 1937 – 1939 pracownik PKP na stacji Rozwadów.

Od 1947 r. referent, następnie naczelnik wydziału w PZU, po zwolnieniu w lutym 1952 r. ponownie w PZU, a od 1960 r. w TUiR „Warta” w Warszawie.

Skierowany do Kedywu Okręgu Stanisławów.

Polskie Siły Zbrojne na Zachodzie. Po porozumieniu Majski-Sikorski trafił do Armii Andersa. 21 lutego 1942 r. skierowany do 22 Pułku Piechoty 7 Dywizji Piechoty.

W Wielkiej Brytanii przeszedł szkolenie w dywersji. Przydzielony do Oddziału VI (Specjalnego) Sztabu Naczelnego Wodza, przeszkolony ze specjalnością w dywersji, m.in. na kursie języka niemieckiego, wywiadu, łączności, szyfrów, walki wręcz, na noże, strzeleckim, motorowym w Stirling, chemicznym, minerskim, „domowej” produkcji materiałów wybuchowych, przetrwania, a także spadochronowym w Largo House pod Leven i w Ringway oraz odprawowym i walki konspiracyjnej w Audley End.

29 grudnia 1939 r. został aresztowany przez NKWD i oskarżony o szpiegostwo. Do kwietnia 1940 r. osadzony w Przemyślu, następnie wywieziony do Kirowogradu (Ukraina) k. Odessy. Skazano go na 5 lat łagru i wywieziono do Charkowa, następnie do łagru w Kandałakszy na półwyspie Kolskim. Zmuszony do niewolniczej pracy przy budowie odlewni aluminium, kopał wykopy pod fundamenty przy mrozach dochodzących do – 50 stopni. Po zbombardowaniu obozu przez Niemców 22 czerwca 1941 r., wraz z innymi więźniami został wywieziony w kierunku Workuty. Po układzie Sikorski – Majski, od 4 października 1941 r. przeniesiono go do zbioru bawełny w kołchozie w rejonie Samarkandy, następnie przetransportowany do Kermine.

10 grudnia 1944 r. aresztowany (pod fałszywą tożsamością) przed wynajmowanym mieszkaniem, przez UB i NKWD, m.in. przez por. Józefa Światłę (Izaak Fleischfarb) oraz chor. Józefa Czereśnię. Osadzony w piwnicznych celach placówki NKWD w Otwocku, ciężko przesłuchiwany oraz torturowany przez NKWD. Ok. 28 grudnia 1944 r. wywieziony do obozu nr 13 w Stalinogorsku, gdzie pracował niewolniczo w kopalni. We wrześniu 1945 r. zwolniony z łagru, transportem kolejowym przewieziony do Polski.

Szykanowany przez komunistyczne władze.

Krzyż Srebrny Virtuti Militari – 11.11.1948 r.

Złoty Krzyż Zasługi

Krzyż Armii Krajowej – 21.02.1968 r.

Krzyż Czynu Bojowego Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie – 14.02.1991 r.

Krzyż Partyzancki – 5.05.1994 r.

Bieniecki K., Lotnicze wsparcie Armii Krajowej, Kraków 1994;

Dubaniewicz P., Cichociemny Bronisław Konik ps. „Sikora”  [w:] “Niepodległość i Pamięć”, 1998, nr 5/1 (10), s. 343 – 354;

Rychter J., Spis dowódców ZWZ-AK, (bdmw), rękopis w zbiorach MAK;

Tochman K.A., Słownik biograficzny cichociemnych, Rzeszów 2008;

Tucholski J., Cichociemni 1941–1945 – Sylwetki spadochroniarzy, Warszawa 1984;

Tucholski J., Cichociemni, Warszawa, 1985, s. 340;

Tucholski J., Cichociemni i spadochroniarze 1941-1956, Warszawa 2009, s. 219;

“Wewnętrzny Biuletyn Informacyjny ŚZŻAK Obszaru Lwowskiego im. Orląt Lwowskich”, 2012, nr 9, s. 26.