Do 1939 r. był uczniem Gimnazjum imienia Króla Zygmunta Augusta w Wilnie.

Należał do Oficerskiej Szkoły Piechoty nr 2 w Lublinie, po promocji na stopień podporucznika został instruktorem w I Szkolnej Dywizji Podoficerskiej i 62 pp w 18 Dywizji. W 03.1946 r. na własną prośbę zwolniony.

Ludowe Wojsko Polskie od 15.01.1945 do 09.05.1945

Pracował jako kreślarz w Centralnym Biurze Konstrukcji Okrętowych w Gdańsku i kierownikiem działu administracyjnego stoczni w Gdyni.

Po przekazaniu przez ZSRR Wileńszczyzny Litwie brał udział w polskiej demonstracji patriotycznej w Wilnie na Rossie 11.11.1939 r., za co został zatrzymany i pobity przez litewską policję, a następnie na miesiąc osadzony w więzieniu w Łukiszkach.

ŚZŻAK, nr leg. 000111

ZBoWiD, nr leg. 364452/76

Wystąpił do sądu o unieważnienie wyroków śmierci na majora “Łupaszkę” i na łączniczkę 5 Brygady Wileńskiej Danutę Siedzikównę “Inkę”. Był inicjatorem budowy obelisku poświęconego “Ince” w Sopocie w 2003 r.

Od 06. do 11.1943 r. należał do Okręgu Nowogródek. Od 12.1943 r. do 07.1944 r. żołnierz 3 i 5 Wileńskiej Brygady AK.
Absolwent kursu młodszych dowódców AK.

Dowódca drużyny w 3 Wileńskiej Brygadzie.

Od 14.04.1946 r. żołnierz partyzanckiej 5 Brygady Wileńskiej AK mjr. Zygmunta Szendzielarza “Łupaszki, początkowo jako zastępca dowódcy szwadronu, następnie od 10.06.1946 r. dowódca szwadronu.

podporucznik Zdzisław Badocha

porucznik Jana Borysewicza “Krysia”

major Zygmunt Szendzielarz “Łupaszko”

Zdzisław Christa “Mamut” – brat

Służył w (L)WP od 01. do 05.1945 r.

Przebywał w łagrze w okresie 07.1948-1952 r.

28.08.1948 r. został aresztowany w Gdańsku. 13.08.1949 r. skazany przez Wojskowy Sąd Rejonowy w Gdańsku na 4 lata więzienia i utratę praw publicznych i honorowych praw obywatelskich na 2 lata za utrzymywanie po ujawnieniu kontaktu z członkami “terrorystyczno-dywersyjnej organizacji, działającej pod egidą AK grupy wileńskiej”. Karę odbywał we Wronkach.

Krzyż Armii Krajowej (nr 6247)

Krzyż Walecznych (nr DK-06388/W, zweryfikowany 1967 r.

Medal Wojska Polskiego(trzykrotnie)

Krzyż Zwycięstwa

W 03.1990 r. współorganizował Okręg Gdański i Wileński przy ówczesnym Stowarzyszeniu Żołnierzy AK w Gdańsku. Był wiceprezesem Okręgu Wileńskiego i przewodniczący Komisji Historycznej Światowego Związku Żołnierzy AK. Wydawca środowiskowego pisma “Wileński Przekaz”. Autor wspomnień “U Szczerbca” i publikacji historycznych oraz polemicznych.

Akta Głównej Komisji Weryfikacyjnej Studium Polski Podziemnej w Londynie, sygn. KW3 2012;

Archiwum ŚZŻAK w Warszawie, Okręg Wilno;

FOK, Archiwum Wschodnie, sygn. AW III/618.38.12, s. 1.

FOK, Archiwum Wschodnie, sygn. AW III/618.38.13, s. 1.

Kłosiński Z., 3. Wileńska, Białystok 1995, s. 251;

MAK, Kartoteka Żołnierzy Okręgu Wilno AK, Olgierd Christa, sygn.MAK/MP/3547-3548;

Marszalec J., Na “spotkanie” ludziom z AK: Służba Bezpieczeństwa wobec środowisk akowskich po 1956 roku na Wybrzeżu Gdańskim, “Pamięć i Sprawiedliwość” 2005, nr 4/1 (7), 271-316;

Słownik Polski Walczącej na Kresach Północno-Wschodnich Rzeczypospolitej, Bydgoszcz 1995. T 4, s. 9-10

Łabuszewski T., 5 Brygada Wileńska na Pomorzu, Warmii i Mazurach 1945-1947, Warszawa 2017, s. 402.

Spis 3. Wileńskiej Brygady AK (maszynopis) Archiwum Muzeum Okręgu Wileńskiego AK w Łodzi “Wiano”.

“Wileńskie Rozmaitości”, 2005 nr 1 (88), s. 9-10.

W 06.1952 r. został zwerbowany przez UB jako tajny informator pod kryptonimem “Kismet” (później tajny Współpracownik “Stefan”) pod groźbą, że “zgnije w więzieniu i zostanie wykończony”. Natomiast z ustaleń Janusza Marszalca wynika, że został zwerbowany przez SB, a w kontaktach używał pseudonimu „Kismet”, a od 1973 r. „Stefan”.

W 14.10.1991 Sąd Wojewódzki w Gdańsku uznał wyrok na Olgierda Christę z 1949 r. za nieważny.