W 1936 ukończył seminarium nauczycielskie w Wilnie.

W 1939 r. rozpoczął studia na wydziale matematyczno-fizycznym w Wilnie. Po rozwiązaniu uniwersytetu został aresztowany przez Litwinów i skazany na ciężkie roboty.

W 1948 r. rozpoczął studia na Politechnice Gdańskiej. Wskutek represji komunistów został z niej wyrzucony i dokończył studia na Politechnice Warszawskiej z zakresu inżynierii sanitarnej.

W 1936 r. ukończył kurs podchorążych w 5 pp Legionów. W latach 1937-1939 należał do Szkoły Oficerów Pożarnictwa w Warszawie, od 08.1939 r. był dowódcą plutonu straży pożarnej w Wilnie.

Od 1940 r. pracował jako kierowca.

Po ukończeniu studiów pracował w biurze projektów oraz wykładał w Szkole Oficerskiej Pożarnictwa.

Po zajęciu Wilna przez Niemców z polecenia władz AK objął komendę posterunku policji w Kluszczanach, gdzie rozpoczął tworzenie organizacji terenowej. W 1943 r. powrócił do Wilna. 15.08.1943 r. wyruszył wraz z majorem “Łupaszką” do oddziału “Kmicica”. W brygadzie “Łupaszki” pełnił funkcję adiutanta. Od 03.1944 r. pełnił funkcję komendanta nowej 4 Brygady Wileńskiej.

Adiutant, dowódca brygady.

17.07.1944 r. we wsi Bogusze aresztowany przez Sowietów. Pierw więziony na Łukiszkach, następnie przewieziony do łagru w Riazaniu. Wrócił do Polski 13.12.1947 r.

Po powrocie do Polski był kilkukrotnie aresztowany oraz został wyrzucony ze studiów.

Krzyż Walecznych (trzykrotnie, 26.06.1944 r.)

Adamska J., Matusewicz S., Świda L., Miejsca bitew i mogiły żołnierzy Okręgu Wileńskiego Armii Krajowej, Bydgoszcz 1996, s. 11;

Bohdanowicz J., Christa O., Życiorysy dowódców i  kalendaria działalności Brygad, Gdańsk 1989, s. 4;

FOK, Archiwum Wschodnie, sygn. AW III/618.32.02;

FOK, Archiwum Wschodnie, sygn. AW III/0618.28;

Niwiński P., Okręg Wileński AK w latach 1944-1948, Warszawa-Kraków 2014, s. 518;

Marszalec J., Na “spotkanie” ludziom z AK: Służba Bezpieczeństwa wobec środowisk akowskich po 1956 roku na Wybrzeżu Gdańskim, “Pamięć i Sprawiedliwość” 2005, nr 4/1 (7), 271-316;

Potocki M., Między Dźwiną a Wilią. Wspomnienia dowódcy Wileńskiego Zgrupowania nr 2 AK, Warszawa-Kraków 2015;

Rokicki P., Ku Ostrej Bramie. Wileńska i nowogródzka Armia Krajowa w obronie ziemi ojczystej, Warszawa 2016 s. 25;

Szewieliński W., U Kmicica i Łupaszki. Wspomnienia “Zawiszy” z oddziału “Kmicica” i 5 Wieleńskiej Brygady AK legendarnego Zygmunta Szendzielarza “Łupaszki”, Warszawa-Kraków 2015, s. 247;

ŚZŻAK Okręg Nowogródek (Warszawa), teczka Weryfikacji Odznaczeń Bojowych żołnierzy Konfederacji Narodu (UBK), Okręg Nowogródzki i Okręg Wileński;

Tomaszewski L., Kronika Wileńska 1939-1941: z dziejów Polskiego Państwa Podziemnego, Warszawa 1990;

Wojciechowski Longin [w:] Encyklopedia Ziemi Wileńskiej. Wileński słownik biograficzny, t. 1, red. Dubowik H., Malinowski L.J., Bydgoszcz 2008, s. 571.

Według ustaleń Janusza Marszalca Longin Wojciechowski, występujący także pod pseudonimem „Ronin”, był tajnym współpracownikiem SB o kryptonimie „Gumka”. Marszalec zaliczał go  do najwartościowszych agentów bezpieki w środowisku wileńskim. Jak pisał, Wojciechowski został pozyskany do współpracy pod koniec lat czterdziestych, po zatrzymaniu w wyniku akcji „X”, i – w przeciwieństwie do części innych agentów – nie zerwał jej po Październiku 1956 r., lecz kontynuował praktycznie aż do śmierci. W 1962 r. SB wysłała go na Wileńszczyznę w ramach zaplanowanej kombinacji operacyjnej, której celem było najpewniej rozpoznanie i wyłuskanie osób dawniej związanych z konspiracją wileńską. Operację przygotowali i przeprowadzili Sowieci przy udziale informatorów z Polski, lecz jej rezultatów dziś nie znamy.