Uczył się w IV Gimnazjum im. Henryka Sienkiewicza w Krakowie. W 1933 r. zdał tam maturę.

W 1933 r. rozpoczął służbę wojskową w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Po jej ukończeniu został przydzielony do 8 Pułku Ułanów im. Księcia Józefa Poniatowskiego w Krakowie, gdzie służył jako dowódca plutonu ckm.

We 09.1939 r. służył w 8 Pułku Ułanów jako dowódca plutonu przeciwpancernego. Uczestniczył m.in. w potyczkach pod Szczekocinami, Pinczowem, Tarnogrodem oraz w I i II bitwie pod Tomaszowe. Po przekroczeniu granicy węgierskiej 29.09.1939 r. został internowany. Następnie 15.10.1939 r. dotarł do Francji. Tam służył w 1 Dywizji Grenadierów, gdzie był dowódcą plutonu przeciwpancernego w Oddziale Rozpoznawczym. Od 03.-24.05.1940 r. brał udział w walkach na Linii Maginota. Po rozwiązaniu dywizji przedostał się do Camp de Carpiagne, gdzie służył jako adiutant polskiego komendanta obozu oraz był dowódcą grupy. W 05.1942 r., po udanej ucieczce z więzienia z Vichy przedostał się do Gibraltaru, a stamtąd 15.07.1942 r. udało mu się dotrzeć do Wielkiej Brytanii. Przydzielono go do 1 Brygady Strzelców, gdzie służył w 1 Oddziale Rozpoznawczym. Do 10.1943 r. był stażystą w oddziałach brytyjskich. Został przeszkolony w dywersji. Do kraju został zrzucony na przełomie kwietnia i maja  1944 r. Po aklimatyzacji w Warszawie przydzielony do Okręgu Nowogródek.

W połowie 06.1943 r. pojawił się na terenie Okręgu. Został odkomenderowany do Zgrupowania Nadniemeńskiego. Początkowo służył jako dowódca 2 szwadronu w 26 Pułku Ułanów im. Jana Karola Chodkiewicza przy IV batalionie 77 pp AK. Od 22 czerwca dowodził oddziałem rozpoznawczym w oddziale “Bagatelka”. Wraz z tym oddziałem wziął udział w bitwie pod Iwiem 24 czerwca oraz w nieudanej akcji na niemiecką kolumnę w Kwiatkowcach. Po rozwiązaniu “Bagatelki” powrócił do służby w IV batalionie. Następnie służył jeszcze w Zgrupowaniu “Zachód” na obrzeżach Puszczy Rudnickiej. Uczestniczył w operacji wileńskiej w oddziale partyzanckim kpt. “Bustromiaka”.

Dowódca 2 szwadronu 26 Pułku Ułanów

Uniknął rozbrojenia w 07.1944 r. i kontynuował walkę na Kresach pod dowództwem podpułkownika “Kotwicza”. Objął wówczas dowództwo nad około pięćdziesięcioosobowym oddziałem jezdnych. Walczył na terenie Puszczy Rudnickiej i Ruskiej. Stoczył m.in. trudną bitwę z Sowietami nieopodal Poddubowicz w 08.1944 r. Poległ w walkach pod Surkontami.

We Francji, przydzielony został do 1. Dywizji Grenadierów. Natomiast w W. Brytanii. służył w 1. Brygadzie Strzelców oraz przeszedł szkolenie dla cichociemnych.

Od 05.-10.1943 r. był stażystą w brytyjskich oddziałach.

Krzyż Virtuti Militari (pośmiertnie)

Krzyż Walecznych (dwukrotnie)

Croix de Guerre

Adamska J., Matusewicz S., Świda L., Miejsca bitew i mogiły żołnierzy Okręgu Wileńskiego Armii Krajowej, Bydgoszcz 1996 rok, s. 48.

FOK, Archiwum Wschodnie, sygn. AW III/618.40.11;

Kłosiński Z., 3 Wileńska, Białystok 1995;

Krajewski K., Na ziemi nowogródzkiej: “NÓW”-Nowogródzki Okręg Armii Krajowej, Warszawa 1997, s. 725;

Prawdzic-Szlaski “Prawdzic” J., Nowogródczyzna w walce 1940-1945, Londyn 1976, s. 122, 130;

Słownik Polski Walczącej na Kresach Północno-Wschodnich Rzeczypospolitej, t. 1, (red.) Malinowski J., Bydgoszcz 1995, s. 552;

Tochman K., Słownik biograficzny cichociemnych, Rzeszów, 2002;

Tucholski J., Cichociemni, Warszawa, 1988, s. 412;

“Wileńskie Rozmaitości”, 1999, nr 4 (54), s. 50-52;

Wołkonowski J., Łukomski G.: Okręg Wileński Związku Walki Zbrojnej Armii Krajowej w latach 1939-1945, Warszawa 1996.