W 1930 r. został powołany do wojska. Służbę odbywał w 3. Dywizjonie Artylerii Konnej w Wilnie i Podbrodziu. Ukończył szkołę podoficerską w randze kaprala, a następnie plutonowego i pozostał w wojsku jako podoficer zawodowy.

Brał udział w kampanii wrześniowej w szeregach Armii “Prusy”. 20 września dostał się do niewoli sowieckiej, z której uciekł i przez Wilno dostał się do rodzinnej Drui.

Po opuszczeniu szpitala w Wilnie pracował w majątku Kowszadoły.

W styczniu 1945 r. opuścił Wilno. Pracował na ziemiach zachodnich w PGR-ach i w Kółkach Rolniczych.

Pracował w lokalnej samoobronie jako organizator i komendant placówki gminnej ZWZ/ AK w Drui. Jednocześnie działał w “Wachlarzu”. Do kwietnia 1944 r. pozostawał dowódcą Rejonu Druja. Następnie wstąpił do 23 Brasławskiej Brygady “Wujka” – poczet dowódcy. Jesienią 1944 r. wstąpił do Oddziału “Korsarza”- Samoobrona.

1944-07-18- jego Brygada zostaje rozbrojona przez sowietów. Znalazł się w obozie internowanych w Miednikach. Tam zachorował na tyfus unikając wywózki do Kaługi.

Bombicki M., Kto jest kim w Polsce nowego millenium (2000-2002): Encyklopedia Actus Purus, Poznań 2002, s.;

Hrybacz J., Karta dziejów wileńskiej i nowogródzkiej Armii Krajowej, Gorzów Wielkopolski 2001, s.;

Potocki M., Między Dźwiną a Wilią. Wspomnienia dowódcy Wileńskiego Zgrupowania nr 2 AK, Warszawa-Kraków 2015, s. 107, 120;

“Wileńskie Rozmaitości”, 2007, nr 6 (105), s. 140-141;

Słownik Polski Walczącej na Kresach Północno-Wschodnich Rzeczypospolitej, t. 4, (red.) Malinowski J., Bydgoszcz 1995, s. 140-141.