Ukończył szkołę podstawową w Wilnie.

W okresie pierwszej okupacji sowieckiej ziem wschodnich II Rzeczypospolitej, w latach 1939–1941, ukończył ósmą i dziewiątą klasę dziesięcioletniej szkoły rosyjskiej.

W latach 1954-1958 uczęszczał do Wieczorowego Liceum Ogólnokształcącego dla Pracujących im. gen. Karola Świerczewskiego w Szczecinie. W 1958 r. uzyskał świadectwo dojrzałości.

Następnie ukończył studium przeznaczone dla kadry kierowniczej aparatu politycznego oraz instancji związkowych szczebla centralnego i wojewódzkiego. W 1969 r. ukończył zaocznie studia wyższe I stopnia na Politechnice Szczecińskiej. Następnie podjął studia uzupełniające II stopnia, które ukończył w 1973 r., uzyskując tytuł magistra ekonomii.

Po wkroczeniu Niemców na tereny Wileńszczyzny pracował jako robotnik na budowie a później w charakterze praktykanta na dyżurnego ruchu na kolei.

W latach 1954-1958 pracował w Miejskiej Zawodowej Straży Pożarnej w Szczecinie.

W 1958 r. po uzyskaniu matury decyzją ówczesnego KW PZPR i Wojewódzkiej Komisji Związków Zawodowych został skierowany do 3 miesięczne szkolenie, po czym objął funkcję sekretarza Wojewódzkiego Społecznego Komitetu Przeciwalkoholowego w Szczecinie. Funkcję tę pełnił w latach 1958-1962. W okresie tym zgodnie z zaleceniem władz zwierzchnich ukończył 2-letnie studium prawa dla kadry kierowniczej aparatu politycznego i instancji związkowych szczebla centralnego i wojewódzkiego.

Od 1962 r. do 1964 r. pracował w Zarządzie Okręgu ZZ Pracowników Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej Przemysłu Terenowego w charakterze starszego instruktora ds. ekonomicznych.

W 1973 r. na osobistą decyzję I Sekretarza KW PZPR powierzono mu początkowo stanowisko zastępcy ds. ekonomicznych a następnie dyrektora naczelnego Powiatowego Przedsiębiorstwa Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w Gryfinie, gdzie pracował do 1975 r. Został zwolniony ze względu na odmowę wykonania fałszywej dokumentacji.

Końcem 1980 r. otrzymał propozycje pracy w charakterze doradcy prawnego ZKZ NSZZ “Solidarność” W WPKM w Szczecinie.

Po wywiezieniu w głąb ZSRS wstąpił do formującego się ludowego Wojska Polskiego. Jako absolwent I Polskiej Podoficerskiej Szkoły Broni Pancernej w Chełmie Lubelskim został skierowany na front w charakterze kierowcy – mechanika czołgu. W stopniu plutonowego brał udział w walkach o Wał Pomorski, Kołobrzeg, Siekierki, Berlin aż do Nauen, gdzie 4 maja 1945 r. został ranny.

Po opuszczeniu szpitala w Sprenbergu został przydzielony do ochrony Sztabu I Armii tj. I Warszawskiego Samodzielnego Zmotoryzowanego Batalionu Rozpoznawczego. Z tą jednostką powrócił do Polski do Legionowa.

W 1944 r. został wywieziony w głąb ZSRS.

Jesienią 1945 r. po ogłoszeniu amnestii dla żołnierzy podziemia niepodległościowego ujawnił swą działalność w AK. Za odmowę skierowania do pracy w WUBP w Szczecinie i działalność konspiracyjną został wtrącony do więzienia, w którym przebywał w latach 1945-1954.

W okresie stanu wojennego został internowany na podstawie decyzji nr 177/82 Komendanta Wojewódzkiego Milicji Obywatelskiej w Szczecinie z dnia 8 maja 1982 r. Internowanie nastąpiło 10 maja 1982 r. w związku z zarzutem naruszania porządku prawnego obowiązującego w czasie stanu wojennego, sformułowanym na podstawie art. 42 dekretu z dnia 12 grudnia 1981 r. o stanie wojennym. Tego samego dnia został osadzony w Ośrodku Odosobnienia w Wierzchowie Pomorskim. Zwolniono go z internowania w dniu 24 lipca 1982 r.

Archiwum Państwowe w Szczecinie, Grzegorz Bogdan Animucki, sygn. II/297, k. 60–62;

Grzegorz Animucki [online:] https://cmentarze.szczecin.pl/chapter_11975.asp?smode=2&p1oid=EA5DC241BCEB49D88D2B771B18677771 (dostęp: 24.06.2026 r.);

Informacje przesłane drogą mailową przez Panią Nataszę;

IPN, Akta osobowe internowanego dot. Animucki Grzegorz, sygn. IPN Sz 266/2;

IPN, Wykaz alfabetyczny osób internowanych w okresie stanu wojennego, sygn. IPN BU 1460/1.