Ukończyła studia prawnicze na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie w 1937 r. i uzyskała magisterium.

W Drohobyczu była hufcową. Prowadziła około 10 gromad zuchowych i około 7 drużyn harcerskich. Organizowała pracę z młodzieżą, obozy, kursy drużynowych i współpracowała z hufcem męskim. Latem 1938 r. prowadziła lub współprowadziła obóz zastępowych, a zimą 1938/1939 r. zorganizowała kurs drużynowych gromad zuchowych, określony jako kurs żeńsko-męski. Latem 1939 r. prowadziła obóz wędrowny swoich drużynowych w stronę granicy węgierskiej.

W czasie walk we wrześniu 1939 r. była sanitariuszką.

Należała do konspiracji harcerskiej tzw. Grupy Michalskiego w Drohobyczu. Uczestniczyła w siatce pomocy, łączności i konspiracji, utrzymywała kontakty z kurierami, przyjmowała pieniądze z Węgier i rozliczała je, przekazywała zapomogi najbardziej potrzebującym, pomagała osobom ukrywającym się i ściganym przez NKWD. W lutym 1940 r., po wcześniejszym kierownictwie dra Zbigniewa Błahowskiego i Szczepana Michalskiego, miała przejąć rolę lidera organizacji.

Kurierka

Łącznika

dr Zbigniew Błahowski, Szczepan Michalski, Alfred Freymund,

Została aresztowana przez NKWD 13 kwietnia 1940 r. o godz. 5 rano w domu przy ulicy Polnej 10. Bezpośrednim tłem aresztowania było schwytanie Alfreda Freymunda 12 kwietnia 1940 r. w Borysławiu oraz rozpracowywanie osób, które mu pomagały. Po wejściu funkcjonariuszy NKWD została zabrana z domu. Przeprowadzono rewizję. W domu założono tzw. „kocioł”; przez dwa dni zatrzymywano osoby, które do niej przychodziły.

Po aresztowaniu 13 kwietnia 1940 r. została osadzona w budynku Sądu Powiatowego w Drohobyczu, gdzie rozpoczęły się przesłuchania. Pierwsze trwało około dwóch dób, a mimo że nie znała języka rosyjskiego, nie przydzielono jej tłumacza. W Drohobyczu przebywała około dwóch miesięcy, do drugiej połowy czerwca 1940 r., po czym została przewieziona do Kijowa. Tam stanęła przed Najwyższym Trybunałem Wojskowym i została skazana na 10 lat więzienia oraz 5 lat pozbawienia praw publicznych. W tym samym procesie zapadły również wyroki śmierci, między innymi wobec Szczepana Michalskiego, Alfreda Freymunda i Łaciny.

Po ataku Niemiec na ZSRS więźniów politycznych ewakuowano z kijowskiej Łukianówki. W pierwszej połowie lipca 1941 r. Krajdochę przewieziono za Dniepr, a następnie pędzono pieszo przez Ukrainę do Konotopu w grupie około 1700 osób. 15 sierpnia 1941 r. więźniów załadowano do wagonów towarowych i skierowano dalej na wschód. Po długiej drodze trafiła do Irkucka, gdzie została zwolniona na mocy amnestii 20 lutego 1942 r. Była więziona 1 rok, 10 miesięcy i 7 dni.

Po zwolnieniu nie pozwolono jej pozostać w Irkucku. Skierowano ją do Tajszetu, a następnie do polskich zesłańców w miejscowości Kwitek w obwodzie irkuckim, około 60 km od Tajszetu. Przebywała tam od końca lutego 1942 r. do marca 1946 r. Warunki były bardzo ciężkie: mieszkała w barakach po więźniach, w surowym klimacie, przy głodzie, chorobach, niedostatku odzieży i konieczności pracy przy lesie.

Zimą 1946 r. rozpoczęto przygotowania do repatriacji. Pomagała przy tłumaczeniu dokumentów i pracach ewidencyjnych. Około 4-5 marca 1946 r. transport repatriacyjny, liczący ponad 1000 osób, wyruszył z Tajszetu. Po 35 dniach podróży dotarł 13 kwietnia 1946 r. do Brześcia nad Bugiem.

Centrum Archiwistyki Społecznej, Wspomnienia Janiny Krajdochy [online:] https://zbioryspoleczne.pl/dokumenty/PL_1071_02_0290_01 (dostęp 26.05.2026 r.);

Pilecki J. M., Ocalić od zapomnienia Komendy ZWZ Drohobycz, “Biuletyn Stowarzyszenia Przyjaciół Ziemi Drohobyckiej” 2019, nr 24, s. 103.