W wieku siedmiu lat rozpoczął naukę w szkole powszechnej, od razu w klasie drugiej. Po czterech latach w Melechowiczach przeniósł się do szkoły w Czarnym Borze, gdzie w 1936 roku ukończył sześcioklasowy cykl nauczania. Następnie podjął naukę w Państwowym Gimnazjum Elektrycznym w Wilnie.

W kwietniu 1941 roku ukończył kurs dla szoferów III klasy. Nie otrzymał jednak prawa jazdy z powodu ataku III Rzeszy na Związek Sowiecki

Od 5 września 1946 roku do 7 lutego 1948 roku uczęszczał do Państwowego Technikum w Bytomiu, gdzie uzyskał tytuł technika ruchu elektrycznego. W dniu 5 września 1985 roku otrzymał tytuł inżyniera elektryka I stopnia

W dniach od 17 do 20 września 1939 roku pełnił służbę wartowniczą w dzielnicy Pohulanka w Wilnie.

Wraz z rodzicami pracował w folwarku należącym do państwa Zapaśników, położonym około 6 kilometrów od Wilna, w pobliżu cywilnego lotniska “Porubanek”.

Od 19 lipca 1941 roku do 31 maja 1942 roku pracował w Państwowym Przedsiębiorstwie Budownictwa Komunalnego (lit. Komunalinio ūkio statybos trestas), a następnie do 1943 roku był zatrudniony w H.K.P.

Od 1 marca 1946 roku podjął pracę w Zakładach Elektrycznych Sieci Okręgowej Silesia z siedzibą w Bielsku. W sierpniu 1948 roku odbywał praktykę w kopalni węgla Biały Kamień oraz w elektrowni Wiktoria w Wałbrzychu. Na własną prośbę został przeniesiony jako technik elektryk do pracy w elektrowni w Chorzowie, gdzie pracował od 1 marca 1948 roku. Pod koniec 1950 roku pełnił obowiązki kierownika oddziału, a od 1 stycznia 1951 roku objął stanowisko kierownika oddziału elektrycznego w tej elektrowni.

W latach 1957–1967 pracował w elektrowni Skawina, gdzie w okresie 1957–1962 był kierownikiem oddziału elektrycznego. Od 1962 roku pełnił funkcję dyrektora elektrowni w Skawinie, aż do odwołania ze stanowiska 11 lutego 1967 roku. Następnie został zatrudniony w zespole przygotowawczym budowy Elektrociepłowni Kraków-Łęg.

W latach 1967–1982 pracował w Elektrociepłowni Kraków-Łęg. Od 1970 roku był zastępcą głównego inżyniera budowy elektrociepłowni. W dniu 15 kwietnia 1972 roku objął stanowisko zastępcy głównego inżyniera do spraw przygotowania i rozliczenia inwestycji, a od 22 stycznia 1973 roku kierownika tego wydziału. W 1978 roku został kierownikiem działu przygotowania dokumentacji.

Z dniem 19 sierpnia 1982 roku przeszedł na wcześniejszą emeryturę, jednak kontynuował pracę w elektrociepłowni w wymiarze 1/2 etatu jako rewident–inwentaryzator. W 1985 roku otrzymał etat w oddziale organizacyjnym jako samodzielny referent. Pracę zawodową zakończył 31 marca 1992 roku

Od 1937 roku należał do szkolnego koła Stowarzyszenia Elektryków Polskich, działającego przy gimnazjum elektrycznym w Wilnie.

W czerwcu 1946 roku został członkiem zakładowego Koła Polskiej Partii Socjalistycznej w miejscu pracy. W tym samym roku, w okresie nauki w technikum, działał na rzecz komisji ds. referendum.

Po utworzeniu Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, jako członek PPS wstąpił do PZPR (nr legitymacji 0345365 z dnia 18 lipca 1949 roku) i działał w Chorzowie. Od 1949 roku kontynuował także działalność w Stowarzyszeniu Elektryków Polskich.

W latach 1968–1970 pełnił funkcję I sekretarza Podstawowej Organizacji Partyjnej PZPR w Elektrociepłowni Kraków-Łęg.

Był również członkiem Związku Zawodowego Elektryków od 1952 roku, a od 1983 roku należał do Niezależnego Samorządnego Związku Pracowników Zespołu Elektrociepłowni w Krakowie.

W 1978 roku został członkiem Związku Bojowników o Wolność i Demokrację. Następnie działał w Związku Kombatantów RP i Byłych Więźniów Politycznych (nr legitymacji 2051 z dnia 2 lipca 1993 roku).

Od kwietnia 1944 r. służył w 7 Brygadzie “Wilhelma”. Służył w 1 drużynie wchodzącej w skład I plutonu. Maj-czerwiec 1944 r. brał udział w akacjach dywersyjnych i likwidacyjnych na bunkier i samochody niemieckie w obrębie szosy Wilno-Grodno oraz na linię kolejową na trasie Wilno-Lida.

W dniu 17 lipca 1944 roku wraz z oddziałem „Wilhelma” został rozbrojony w majątku Petsza koło Turgiel. Następnie wywieziono go do Związku Sowieckiego i wcielono do 361 Pułku Rezerwy Piechoty Armii Czerwonej, w ramach którego wykonywał prace fizyczne. Został zwolniony w połowie listopada 1945 roku, a w grudniu tego samego roku wyjechał do Polski, do której dotarł w styczniu 1946 roku.

Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski, nr leg. 2979-85-2.

Materiały przekazane przez Panią Iwonę.