Średnie wykształcenie.

Ukończył z pierwszą lokatą 3-letnią szkołę podoficerską w 1935 r. w Śremie. Przeszedł tam wyszkolenie dla podoficerów we wszystkich broniach piechoty, wyszkolenie saperskie, pionierskie i łączności. Kurs dywizyjny dla podoficerów ukończył w 29 DP z pierwszą lokatą. Przed wybuchem wojny został skierowany na kurs podchorążych rezerwy 29 Dywizji w Grodnie. Służył w 86 pp.

Był członkiem Stronnictwa Demokratycznego.

Był członkiem ZBoWiD od 7.04.1976 r., nr leg. 371764.

Należał do ŚZŻAK od 14.01.1990 r., nr leg. 17087.

Pomagał tworzyć zalążki konspiracji od 1941 r. na terenie Grodzieńszczyzny, pełnił funkcję komendanta organizacyjnego garnizonu miasta Grodno. Wykładowca wyszkolenia bojowego. W 1942 r. Dowódca oddziału partyzanckiego. Od maja do czerwca 1942 r. patrol pod dowództwem “Zająca” na odcinku Jeziory-Ostryna, wzdłuż szosy Grodno-Wilno dokonał kilkukrotnie akcje niszczenia linii telefonicznych, ścinając słupy i przerywając łączność telefoniczną. W tym samym okresie jego oddział rozbroił koło wsi Siny Kamień konwój niemiecki eskortujący kolumnę furmanek z kontyngentem. Razem z Adolfem Utko oraz Leonem Kurstakiem wykonali 6 wyroków śmierci na konfidentach Gestapo w okresie lipiec-grudzień 1942 r. W grudniu 1942 r. elewi konspiracyjnej szkoły podchorążych pod jego dowództwem zorganizowali przerzut grupy jeńców sowieckich, który zbiegli z obozu jenieckiego. Początkiem lipca 1943 r. patrol AK pod jego dowództwem zaatakował przejeżdżających żandarmów na szosie Grodno-Ostryna. Zabito wówczas niemieckiego oficera, raniono żandarmów i zdobyto broń. Od sierpnia 1943 r. dowodził oddziałem partyzanckim w Puszczy Augustowskiej. W kwietniu 1944 r. brał udział w likwidacji zasłużonego gestapowca pod kryptonimem “Ślązak”. W okresie “Burzy” mianowany szefem bezpieczeństwa w 81 pp AK.

Dowódca Kedyw Inspektoratu;

Oficer wyszkolenia;

Szef bezpieczeństwa;

Dowódca oddziału partyzanckiego.

Uniknął aresztowania przez Gestapo w sierpniu 1943 r. Po tym czasie został przeniesiony na teren Obwodu Augustów.

Był stale inwigilowany. Kilkukrotnie zatrzymany i osadzony we więzieniu. W 1952 r. przez kilka miesięcy przebywał w areszcie w Warszawie.

Order Virtuti Militari V kl. – 11.1944 r.

Dwukrotnie Krzyż Walecznych – .11.1942 r., 08.1944 r.

Srebrny Krzyż Zasługi z Mieczami – 05.1943 r., nr leg. 33352

Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski – 31.03.1982 r., nr leg. NW 405-82-13

Krzyż Armii Krajowej – 10.10.1965 r., nr leg. 288

Krzyż Kampanii Wrześniowej 1939 r., nr leg. 5172

Czterokrotnie Medal Wojska

Odznaka Białostockiego Okręgu AK – 1985 r., nr leg. 29

Odznaka Grunwaldzka  – 22.07.1957 r., nr leg. 157785

Medal Wolności i Zwycięstwa – 1947 r.

Srebrny Krzyż Zasługi – 22.07.1957 r., nr leg. B-22285

Krzyż Partyzancki – 30.05.1959 r., nr leg. D-15030

Srebrny Medal Opiekuna Miejsc Pamięci Narodowej – 04.05.1983 r., nr leg. 3389

Medal 40-lecia Polski Ludowej – 22.07.1984 r.

Odznaka XXV-lecia Stronnictwa Demokratycznego – 3.10.1963 r., nr leg. 1375

Srebrna Odznaka Zasłużony Białostocczyźnie – 5.05.1975 r.

Medal “Za udział w wojnie obronnej 1939” – 28.04.1982 r., nr leg. 129-82-III MW

Srebrna Odznaka Ligo Ochrony Przyrody

BZNiOS, sygn. 16689/II, T.1, k. 3, 7;

BZNiOS, sygn. 16690/II, k. 43, 93, 96, 107;

ŚZŻAK Okręg Białystok, teczka osobowa Antoniego Dąbrowskiego;

Żarski-Zajdler W., Ruch oporu w latach 1939-1944 na Białostocczyźnie: referat materiałowy, cz. 3, Warszawa 1966, s. 228,231, 233, 258, 265, 269, 278, 300, 301.