Ukończyła Gimnazjum i Liceum im. hetm. Karola Chodkiewicza w Lidzie, matura planowana na 1939 r.

Pracowała w zakładzie szewskim.

Pracowała w Fabryce Narzędzi i Aparatury Medycznej “Farum” jako brakarka potem zaś jako urzędniczka w dziale socjalnym. Przeszła na emeryturę w 1978 r.

Była zastępową w Związku Harcerstwa Polskiego.

Aktywna w środowisku byłych żołnierzy 77 pp AK („Krysiacy”).

Łączniczka

Tadeusz Kolendo – brat, żołnierz VIII bat. „Bohdanka” 77 pp AK

Po udziale w bitwie pod Surkontami 21 sierpnia 1944 r., w której oddział ppłk. „Kotwicza” został otoczony przez NKWD, Leokadia Kolendo ps. „Teresa” dostała się do niewoli sowieckiej. Podczas prowadzenia przez pobojowisko była świadkiem dobijania rannych żołnierzy polskich przez czerwonoarmistów. Sama została brutalnie potraktowana – skrępowano jej ręce, poddano przesłuchaniom z groźbą śmierci, zmuszając do podpisania deklaracji współpracy z NKWD, co traktowała jako jedyną szansę uniknięcia natychmiastowego zabicia. Po przewiezieniu do Radunia, a następnie do więzienia w Lidzie, osadzono ją ponownie w październiku 1944 r. — tym razem na podstawie zatrzymania na ulicy wskutek inwigilacji środowiska akowskiego. Została wówczas nierozpoznana jako uczestniczka bitwy pod Surkontami dzięki używanemu nazwisku legalizacyjnemu „Krystyna Kowalska”. Sowiecki sąd skazał ją na 10 lat przymusowej pracy w systemie obozów Gułagu.

W następstwie wyroku trafiła do kompleksu obozowego KA-Peczora (Komi ASRR), gdzie początkowo pracowała jako sanitariuszka w obozowym szpitalu. Następnie, po reorganizacji systemu karnego dokonanej przez Ławrientija Berię, została przeniesiona do Ozierłagu na Kołymie, jednego z najcięższych obszarów łagrowych ZSRR. Tam wykonywała skrajnie wyczerpujące prace fizyczne — m.in. przy wyrębie lasu oraz przy produkcji tzw. gazoczurki (surowca do paliwa drzewnego), racjonalizując proces obróbki drewna, co zostało odnotowane i docenione przez administrację obozu. Po odbyciu pełnego wyroku w drugiej połowie 1954 r. nie uzyskała wolności — skierowano ją na bezterminowe zesłanie do Krasnojarska, gdzie pracowała jako robotnik fizyczny, m.in. przy pracach budowlanych

3 grudnia 1955 r., po 11 latach wraz z mężem Jerzym Cichockim powróciła do Polski.

Medal Wojska (Londyn) czterokrotnie

Krzyż Zasługi z Mieczami

Odznaka honorowa „Krysiaków”

„Bohdanka pod Surkontami”, w zbiorze: Łączniczki Okręgu Wileńsko-Nowogródzkiego AK, Bydgoszcz 2001, s. 313–320.

Fundacja im. generał Elżbiety Zawackiej, teczka osobowa https://kpbc.umk.pl/Content/203240/PDF/Kolendo_Leokadia_3120_WSK.pdf dostęp 27.11.2022;

Łączniczki okręgu wileńsko-nowogródzkiego AK: wspomnienia, informacje biograficzne : zebrał i opracował Leszek Jan Malinowski, Bydgoszcz 2001, s. 312-320;

BUIAD – IPN w Białymstoku, Materiały dotyczące działalności zgrupowania oddziałów, następnie VIII batalionu 77 lidzkiego pułku piechoty Armii Krajowej (1943-1945), na pamiątkę miejsca swej pierwszej bitwy nazwanego “Bohdanka” – wspomnienia, artykuły, sygn. 720/4, k. 22.