Był przybocznym “Orlików”.

Działał w AK w Załoźcach, był także członkiem samoobrony AK w miejscowościach Milno-Bukowina-Kamionka, Gontowa. Brał udział w walkach z UPA w listopadzie 1944 r.

W okresie od 7 kwietnia do 24 czerwca 1944 roku Mieczysław Dec miał pracować w strukturach kontrwywiadu NKGB, operując na terenie miejscowości: Kochanówka, Rzeszniówka, Szymkowce, Zaródeczko, Szyły oraz Wiśniowiec. W ramach tej działalności miał uczestniczyć w wykrywaniu kryjówek oraz magazynów żywności i broni należących do oddziałów UPA. Od lipca do listopada 1944 roku, według własnych relacji, pełnił funkcję dowódcy samoobrony we wsi Milno, działając wspólnie z porucznikiem Kołpakowem, asystentem szefa NKGB w Załoźcach. W tym samym czasie, tj. od lipca 1944 do stycznia 1945 roku, miał również brać udział w działaniach zbrojnych przeciwko UPA jako członek sowieckiego istriebitielnego batalionu w rejonie Załoźców.

Sowiecki medal “Za odwagę”.

M. Dec, Wspomnienia dziadka, oprac. Sulimir Stanisław Żuk, Warszawa 2008.

M. Dec, Wspomnienia dziadka część II. Los Tułacza, Warszawa 2007.

Informacje przesłane drogą mailową przez pana Piotra;

Komański H., Siekierka Sz., Ludobójstwo dokonane przez nacjonalistów ukraińskich na Polakach w województwie tarnopolskim 1939-1946, Wrocław 2006, s. 938, 944, 1128;

Korekta do książki Mieczysława Deca WSPOMNIENIA DZIADKA, [online:] http://www.milno.pl/readarticle.php?article_id=233 (dostęp 29.07.2025 r.).

Według Adolfa Głowackiego, Mieczysław Dec w swoich wspomnieniach w sposób wyraźnie przesadny kreuje własną postać jako centralnego bohatera wydarzeń, które rozgrywały się na Kresach Wschodnich w czasie II wojny światowej i bezpośrednio po niej. Zdaniem Głowackiego, relacje Deca pełne są nieścisłości, nadużyć i jednostronnych interpretacji, które służą przede wszystkim budowaniu własnego mitu, kosztem prawdy historycznej i wkładu całej lokalnej społeczności.

Głowacki podkreśla, że Mieczysław Dec miał w czasie najważniejszych wydarzeń zaledwie 17 lat i nie mógł pełnić funkcji, które sobie przypisuje: nie był dowódcą samoobrony Milna, nie organizował Selrady, nie podejmował decyzji o ewakuacji ludności, ani nie dowodził żadnym konwojem. Wszystkie te działania miały charakter wspólnotowy, były prowadzone przez starszych, bardziej doświadczonych i zaufanych mieszkańców, takich jak Jan Zaleski czy Mikołaj Szeliga. Tymczasem Dec – zdaniem Głowackiego – marginalizuje lub całkowicie pomija ich wkład, przywłaszczając sobie zasługi i kreując obraz samotnego, heroicznego przywódcy.

Według Głowackiego, Dec stosuje w swoich publikacjach wyraźną narrację wywyższającą: zawyża liczby (np. mieszkańców wsi, deportowanych rodzin, ukrywających się uchodźców), wyolbrzymia własne działania (np. odpieranie ataku UPA z RKM-u czy brawurowa ucieczka przed NKGB), a niekiedy tworzy wydarzenia, które zdaniem świadków po prostu nie miały miejsca. Przedstawia się jednocześnie jako ofiara prześladowań sowieckich i jako współpracownik NKGB, co Głowacki uznaje za całkowicie sprzeczne i niewiarygodne. Podobne wątpliwości budzi jego twierdzenie o odznaczeniu medalem „Za odwagę”, które – według relacji – miało się opierać wyłącznie na jego własnym, niezweryfikowanym opisie.

Adolf Głowacki zarzuca także Mieczysławowi Decowi systematyczne pomijanie roli innych ludzi – starszych, bardziej zasłużonych, autorytetów lokalnych – a także brak pokory wobec zbiorowej pamięci. W jego relacjach, jak twierdzi Głowacki, wszystkie istotne działania sprowadzają się do jednej osoby – do Deca – co deformuje obraz przeszłości i prowadzi młodsze pokolenia do błędnych wniosków. Książki te, mimo że cenne jako dokument emocjonalny i wyraz osobistego przeżycia, według Głowackiego nie mogą być uznawane za rzetelne źródło historyczne, ponieważ pomijają fakty, wypaczają kontekst i często przywłaszczają cudze zasługi.