Uczęszczał do szkół w Kamieńcu Podolskim, Zakopanem, w Rumunii oraz Warszawie.  W stolicy uczył się od 1942 r. w Gimnazjum Towarzystwa im. Jana Zamoyskiego.

Po zdaniu matury podjął studia na Wydziale Inżynierii Wodnej Politechniki Warszawskiej, a od 1936 r. studiował na Wydziale Leśnym SGGW, lecz studiów nie ukończył.

W 1926 r. przeniósł się do Korpusu Kadetów w Rawiczu i tam w 1932 r. zdał maturę.

W latach 1933-1934 uczył się w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim.

W okresie 1935-1936 łączył studia oraz pracę. Wówczas pracował jako urzędnik w Fabryce Samochodów Państwowych Zakładów Inżynierii w Ursusie. Do wybuchu wojny był administratorem majątku Chinocze w powiecie sarneńskim, którego był współwłaścicielem.

Był aktywnym członkiem Stronnictwa Narodowego oraz Obozu Wielkiej Polski.

W 1939 r. był dowódcą plutonu artylerii 59 pułku piechoty wielkopolskiej z Inowrocławia, następnie w oddziale wydzielonym z 50 pp, który w październiku 1939 r. pod Bydgoszczą zaprzestał walki z Niemcami.
Po tym czasie przedostał się na Węgry, gdzie został internowany.

W Anglii przeszedł szkolenie z zakresu dywersji i wykonał skok do Kraju w nocy z 3/4 marca 1942 r. w ramach operacji “Collar”, placówka odbiorcza “Pole” koło wsi Łosinio w woj. mazowieckim.  Został przydzielony do II Odcinka “Wachlarza”, gdzie został dowódcą zgrupowania patroli. Dnia 18 stycznia 1943 r. został zastępcą dowódcy podczas akcji odbicia więźniów z więzienia w Pińsku.

Dowódca zgrupowania patroli

Decyzją przełożonych został przeniesiony do Kedywu Okręgu AK Kielce. Został ranny podczas walk pod Łączną. Po tym czasie ponownie objął funkcję komendanta bazy kieleckiej AK w Warszawie.

Komendant bazy kieleckiej AK w Warszawie;

Oficer ścisłego sztabu oraz dowódca I plutonu w Zgrupowaniu nr 2 w Zgrupowaniu “Ponurego”.

Udało mu się przedostać do Francji. Tam dołączył do 3 Dywizji Piechoty, a po upadku Francji dostał się do Wielkiej Brytanii i tam służył w 1 Brygadzie Strzelców.

Został aresztowany przez Niemców w Zwiahlu, lecz udało mu się zbiec.

3 stycznia 1944 r. został zadenuncjowany przez agenta Gestapo Jerzego Wojnowskiego ps. “Motor”, z którym brał udział w akcji na więzienie w Pińsku. Wyrok zapadł 16 lutego 1944 r. i w tym samym dniu został rozstrzelany.

Jan Rogowski “Czarka” [online:] https://www.ogrodywspomnien.pl/index/showd/49896,_por._WP_II_RPAK__Jan%2CRogowski_Czarka.html (dostęp 26.04.2023);

Żołnierze Wołynia: działalność powojenna żołnierzy 27. Wołyńskiej Dywizji Piechoty AK, (red.) Bakuniak E., Dyszkiewicz E., Warszawa 2002, s. 265.