W latach 1922-1930 uczęszczał do gimnazjum w Rohatynie, gdzie uzyskał maturę.

Studiował na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego.

W latach 1931–1933 odbył kurs Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi-Komorowie. 15 sierpnia 1933 r. uzyskał stopień podporucznika i przydział do 40. Pułku Piechoty „Dzieci Lwowskich” we Lwowie

Podczas kampanii wrześniowej uczestniczył w obronie Warszawy dowodząc 8 kompanią 40 Pułku Piechoty. Wsławił się obroną Reduty nr 56 przy ul. Wolskiej przed 4 Dywizją Pancerną. W czasie walki z jego rozkazu rozlano terpentynę, która w czasie ataku niemieckich czołgów została podpalona. W wyniku bohaterskiej walki zniszczono 13 czołgów oraz 20 innych pojazdów wroga. 26 września 1939 r. dowodził udanym atakiem na parowozownię na Czystym.

Pracował jako urzędnik w Urzędzie Zielarskim w Krakowie.

Był kierownikiem Spółdzielni Zootechnicznej.

Członek PPS

Działał aktywnie w ZBoWiD. W Krakowie zorganizował Klub Woldenberczyków, opiekował się grobami zmarłych kolegów.

Został przeniesiony na teren Okręgu Stanisławów AK we wrześniu 1943 r. Objął tu funkcję Komendanta Inspektoratu Rejonowego Stryj AK. Zaangażowany w konspirację, położył duże zasługi w organizacji Inspektoratu i samoobrony na tym terenie. Był przewidziany na dowódcę odtwarzanego 53 Pułku Piechoty w ramach AK. W okresie 1943-1944 dowodził Partyzancką Dywizją Karpacką w Obszaru Lwów AK. Dowódca Zgrupowania 48 Pułku Piechoty AK w Inspektoracie Stanisławów.

Komendant Inspektoratu Stryj (09.1943 r. – 05.08.1944 r.)

Po ucieczce z niemieckiego obozu dotarł do Warszawy i wstąpił w szeregi Armii Krajowej. Do listopada 1942 r. był zastępcą dowódcy zastępcą dowódcy i szefa operacyjnego Komendy Głównej AK, „Osa-Kosa” – Organizacji Specjalnych Akcji Bojowych/ “Kosy 30”. Na przełomie lutego i marca 1943 r. pełnił funkcję dowódcy Oddziału Specjalnego. Należał także do zespołu kierującego przygotowaniami do nieudanego zamachu na gubernatora Hansa Franka w Krakowie.

Zastępca dowódcy oddziału “Osa-Kosa”.

Po wejściu wojsk sowieckich na teren podległego mu inspektoratu pozostał w konspiracji antykomunistycznej. Poszukiwany przez NKWD często zmieniał kwatery. Kierował pracami konspiracyjnymi do połowy marca 1945 r.

Po kampanii wrześniowej trafił do obozu jenieckiego – Woldenberg, Oflag II C. Podjął dwie zakończone niepowodzeniem próby ucieczki, jednak nie zrezygnował. Za trzecim razem wybrał nietypowy sposób. Jego towarzyszami w tej próbie byli porucznik Jerzy Kleczkowski, porucznik Edward Madej, porucznik Kazimierz Nowosławski i podporucznik Zygmunt Siekierski. W nocy z 18 na 19 marca 1942 r. jeden z Polaków został przebrany za „konwojenta” i uzbrojony w drewnianą imitację karabinu Mauser wyprowadził przez bramę pozostałych oficerów. Za ucieczkę z obozu jenieckiego w 1967 r. otrzymał Krzyż Złoty Orderu Virtuti Militari.

Wiosną 1945 r. na skutek dekonspiracji przez byłego żołnierza AK Czesława Rutkowskiego został aresztowany przez NKWD. Przewieziono go do Moskwy i zmuszono do składania zeznań na procesie szesnastu. Zeznawał w jako świadek na procesie gen. Okulickiego. W 1946 r. wrócił do Polski.

Aresztowany powtórnie w 1948 r. Zarzucono mu próbę nielegalnego przekroczenia granicy z Czechosłowacją oraz działalność w nielegalnej organizacji konspiracyjnej “Komitet Wolnych Polaków”. W 1951 r. skazano go na dziesięć lat pozbawienia wolności, po amnestii złagodzona do 6 lat. Więzienie opuścił w 1956 r. Więziony we Wronkach i Rawiczu.

Krzyż Złoty Orderu Virtuti Militari

Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari

Krzyż Walecznych

Autor artykułów wspomnieniowych o obronie Warszawy i książki Reduta 56. 

FOK, Archiwum Wschodnie, sygn. AW I/0283;

Mazur G., Konspiracja w Stanisławowie, TP II, 1988;

Pempel S., W sprawie lwowskiej burzy, “Lwów i Kresy”, nr 4 (57), październik 1988, s. 30;

Radomski J., Z lwowskiej Armii Krajowej przez Czerwoną Armię do niewoli niemieckiej, Kraków 2002, s. 32-33;

Rychter J., Spis dowódców ZWZ-AK, (bdmw), rękopis w zbiorach MAK;

Stański J., Z podkarpackich oddziałów Armii Krajowej na Kołymę, Kraków 2004, s.23;

Węgierski J., Obsada osobowa lwowskiego obszaru SZP-ZWZ-AK-NIE w latach 1939-1945, Kraków 2000, s. 103;

Węgierski J., W lwowskiej Armii Krajowej, Warszawa 1989, s. 194;

Żołnierze Wołynia, praca zbiorowa, Warszawa 2002, s. 260.