Grzegorz Fedorowski po wybuchu I wojny światowej znalazł się w Moskwie, gdzie ukończył Rządowe Gimnazjum z rosyjskim językiem wykładowym oraz zdał maturę. W 1918 roku powrócił do kraju. od lutego 1919 roku był studentem Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu Warszawskiego.

Służbę wojskową rozpoczął jako ochotnik w czerwcu 1919 roku. Do zakończenia wojny z bolszewikami służył kolejno w batalionie sanitarnym w Górze Kalwarii,  Szpitalu Wojskowym nr 1 w Białymstoku, Stacji Zbornej dla chorych i rannych w Białym Stoku, kompanii zapasowej sanitarnej w Kazuniu. Został zdemobilizowany w marcu 1921 roku. Przeniesiony do rezerwy był powoływany okresowo na ćwiczenia.  Podczas kampanii wrześniowej służył jako lekarz w 83 pp.

Po przebiciu się na stronę sowiecką Fedorowski wstąpił do armii Berlinga. Aresztowany w grudniu 1944 roku został wywieziony w głąb ZSRR. Do kraju powrócił w 1947 roku.

Po ukończeniu studiów podjął pracę jako wolontariusz na Oddziale Chorób Wewnętrznych Szpitala Dzieciątka Jezus w Warszawie. Od 1928 roku pracował jako lekarz w Warsztatach Amunicji Specjalnej w Warszawie. Od 1929 roku pracował również jako lekarz w Ubezpieczalni Społecznej.

Po zajęciu Warszawy przez Niemców został skierowany do pracy w charakterze lekarza w obozie pracy dla ludności żydowskiej w Sawinie. W latach 1940-1943 był więziony w warszawskim getcie. Udało mu się stamtąd uciec wiosną 1943 roku. Od  początku okupacji pracował również w Szpitalu Ujazdowskim, gdzie najprawdopodobniej nawiązał kontakty z Armią Krajową

Po powrocie z zesłania pracował jako lekarz w Polskiej Agencji Drzewnej oraz w Ubezpieczalni Społecznej.

Był działaczem powołanej 1967 roku Unii Polskich Pisarzy Medyków.

W połowie 1943 roku został skierowany na Wołyń. Objął wówczas funkcję lekarza w samoobronie w Kupiczowie. Po rozpoczęciu akcji Burza służył jako lekarz w oddziałach 27 WDP AK. W maju 1944 roku Fedorowski wraz z innymi żołnierzami zgrupowania Osnowa zdołał przedostać się na stronę sowiecką.

Lekarz

Internowany w obozie w Riazaniu w okresie 08.1944 – 11.1947.

Odznaczony medalem Polska Swemu Obrońcy 1918-1922.

Jest autorem wydanych w 1965 r. wspomnień Leśne ognie, w których opisał swoje osobiste przeżycia lekarza dywizji.

AAN, ŚZŻAK Okręg Wołyń (Warszawa), teczka osobowa Grzegorza Fedorowskiego, sygn. 6;

“Biuletyn Informacyjny 27 Wołyńskiej Dywizji Armii Krajowej”, r. 1, 1984, nr 1;

Fijałka M., 27 Wołyńska Dywizja Armii Krajowej, Warszawa 1986, s. 6;

Filar W., “Burza” na Wołyniu, Warszawa 2010, s. 16, 242-243;

Lusek J., Porucznik dr Grzegorz Fedorowski “Gryf”- w służbie medycyny i ojczyzny, [w;] Żołnierze Armii Krajowej na Kresach Wschodnich podczas II wojny światowej : historia – polityka – pamięć pod redakcją naukową Olgierda Grota i Adama Perłakowskiego, Kraków 2021, s. 319-353;

Śląski J., Skrobów. Dzieje obozu NKWD dla żołnierzy AK 1944-1945, Warszawa 1990, s. 33;

Żołnierze Wołynia: działalność powojenna żołnierzy 27. Wołyńskiej Dywizji Piechoty AK, (red.) Bakuniak E., Dyszkiewicz E., Warszawa 2002, s. 234.